Ook al werd er tijdens een nieuwe zoektocht in het meer van Loch Ness geen monster gevonden, Nessie blijft tot de verbeelding spreken. 

Oom Scott neemt zijn nichtje, Rhona, een dagje mee uit. Op het programma: Nessie vangen zodat hij “iemand” wordt. Met pannenkoeken wilt hij het dier lokken. Rhona gelooft weinig van het monsterverhaal en nog minder in het pannenkoekenplan. Een wegvliegende eend geeft hen nog wat valse hoop, maar meer is er niet te zien. Terwijl Scott verder bakt in zijn kajuit gebeurt het ondenkbare: Rhona herkent in een aantal eilandjes Nessie. Ze maakt er zelfs even kennis mee. Ze is zo onder de indruk dat ze besluit om die belevenis niet met haar oom te delen. Zo blijft het mysterie rond Nessie nog verder bestaan.

Het verhaal is eenvoudig en voorspelbaar. Waarom de wegvliegende pet zo uitvergroot wordt, is me wel een raadsel. Voor een prentenboek wordt er veel tekst gebruikt; dat maakt het bruikbaar voor kinderen vanaf 6 jaar.

De illustraties vind ik wisselend geslaagd. De landschappen en de mistige, mysterieuze sfeer vind ik mooi. De personages zijn minder geslaagd. Het gebruikte kleurenpalet is aangenaam.

Dit prentenboek is een leuk tussendoortje, maar niet veel meer dan dat.