13 is niet alleen een stevige thriller, het is ook een bespiegelende roman, waarin trouw, jaloezie, lust en onzekerheid de boventoon voeren. Wanneer in een Brugs hotel een man wordt vermoord, komt dat Pieter Van In en Hannelore Martens niet goed uit: ze zijn net hun huwelijksringen aan het uitkiezen.

Maar de plicht roept, en al gauw valt er een nieuw slachtoffer. Letterlijk zelfs, want de man wordt aan de voet van het kerkje van Lissewege gevonden. De dader speelt een spelletje met Van In en laat een karrenvracht sporen na, al dan niet bedoeld om de Brugse speurder op het verkeerde been te zetten.

Geflankeerd door Guido Versavel en de hitsige Carine Neels, neemt Van In de uitdaging aan. Al snel komt het drietal tot de conclusie dat een aantal vrouwen wraak wil nemen op hun ontrouwe mannen. Maar waarom Van In daarbij persoonlijk wordt geviseerd, is niet meteen duidelijk.

Deze, overigens niet al te ingewikkelde, verhaallijn geeft Aspe voluit de kans om enkele belangrijke episodes uit het vroegere leven van Van In uit de doeken te doen. We maken kennis met zijn eerste vrouw, met enkele prille jeugdliefdes en met de donkerste momenten uit het incidentrijke parcours dat Van In al heeft afgelegd.

Veel aandacht gaat ook uit naar de pre-nuptiale crisis die Martens en Van In doormaken. De angst om hun verbintenis officieel te maken, lijkt hen beiden de keel dicht te snoeren.

13 is zeker niet Aspes spannendste boek geworden, maar het heeft voldoende kwaliteiten om zijn onheilspellende titel te ontkrachten. Meer dan ooit voert Aspe zijn voornaamste personages op als mensen van vlees en bloed, met goede maar ook met bijzonder kleine kantjes. Pas wanneer je het boek hebt weggelegd, besef je hoezeer je aan Pieter, Hannelore en Guido gehecht bent geraakt. Misschien ligt daar wel Aspes grootste verdienste... (GeD)

In Dertien , het evenveelste deel uit de reeks, is commissaris Van In in de ban van de ring. Niet de boeken of films rond de Hobbits van Tolkien houden hem bezig, maar de keuze van het sieraad dat hij aan de vinger van zijn verloofde zal schuiven. Alleen komt hij er niet toe om die ring mee te gaan kiezen, want Brugge wordt (opnieuw) geteisterd door een reeks misdaden. Op korte tijd worden drie mannen vermoord, allemaal op de plaats waar ze voor het eerst de lichamelijke liefde exploreerden met hun latere echtgenote. Er blijkt zowaar een vrouwelijke seriemoordenares in Brugge rond te waren. Ze heeft het gemunt op mannen die het niet zo nauw nemen met de huwelijkstrouw. Ook Pieter van In, notoir genieter van vrouwelijk schoon, wordt een doelwit.

DE plot die Aspe deze keer heeft verzonnen, is niet meteen de sterkste uit de reeks: te ver gezocht en daardoor nogal ongeloofwaardig. Het niet aflatende spel van aantrekking en afstoting tussen Van In en zijn toekomstige vrouw bereikt in dit deel een voorlopig hoogtepunt, Van Ins nakende gelofte van trouw wordt danig op de proef gesteld, een vrouwelijke collega legt hem het vuur aan de schenen en er duiken enkele ex-liefjes en een ex-vrouw op. Die amoureuze perikelen leveren altijd vlot leesbare en soms komische passages op.

Voor wie al de vorige boeken heeft gelezen, zijn heel wat situaties in Dertien erg herkenbaar. Dat is tegelijk de kracht en de zwakte van de reeks. Het is de verdienste van Aspe dat hij in acht jaar een reeks memorabele personages heeft gecreëerd. De VTM-serie die eraan komt, met onder meer Herbert Flack als Van In, Lucas van den Eynde als Versavel en Francesca Vanthielen als Hannelore, zal die personages ook een gezicht geven.

Tegelijk krijg je de indruk dat de speelruimte voor Aspe verkleind is. De onderliggende verhoudingen tussen de hoofdrolspelers liggen zo vast als de relatie tussen Lambik en tante Sidonia. Van In en de zijnen beginnen daadwerkelijk steeds meer op stripfiguren te lijken. De verrassing is weg. Soms geeft Aspe de indruk dat hij zijn personages best andere, meer gedurfde wegen op zou willen sturen, maar dat hij het niet durft. Aspe is een kleine middenstander en hij moet de winkel draaiende houden. Dat doet hij naar behoren. Maar hij is nu in een positie gekomen waarbij hij zijn duizenden lezers zou kunnen meenemen op een échte ontdekkingstocht. Dat hoeft geen radicale verandering te zijn, Van In heeft een kinderlijk rebels karakter. Maar er zit nog zoveel in hem dat niet ontdekt is. Laat hem alstublieft met een wellustige blik naar vrouwen blijven kijken, maar toon ons het volledige plaatje van de man achter de speurder. Op het einde van dit verhaal worden dan toch ringen gekocht, zodat de trouwpartij in deel veertien kan doorgaan. Benieuwd wie er dan roet in het eten gooit.